Bu hep olur, bir gün çekip giderler. Görünmez eller dolaşır üzerinde. Başlarda sakinsindir, pek acımaz ve acıtmaz.

Kurşunlar kaynar bakır kaplarda, fark edersin. Ama ayırd başka bir şeydir ve o anda bir tuzaktır. Hayat koşuyordur önünde, yalpalamazsın.

AÅŸk, yaÅŸanır…

Büyük olan, durulanır zamanla ve küçülür. Sonra zaman dönüşür bir yerlerde eriyik olur.

İşte o, beklemediğin bir andır. Ummadığın! Apansız olur her şey. Ve aniden boşalıverir kaplar içine. Kaçacak yerin yoktur.

Ne zaman küfür etmeye kalkarsan, işte o an büyür içinde yangın. Kurşunlar dökülmüştür yüreğine, sen anlarsın.

Ardından körlemesine bir delilik başlar, ölüme vururlar bizi, insafsız. Terk etmek değildir bu, başkadır.

“Seni seviyorum ama, sana aşık deÄŸilim…”

İşte Deliliğin en asosyal olanı, aslında budur.

******

Bu hep olur ve bir gün çekip giderler. Bir filmin tam ortasında, bir cümlenin söz dibinde. Kent akıyordur gürül gürül dışarıda. Trafik falan vardır, sonra kesinti olur. Umursamazsın. Densizin biri vurur camlarına ve sana uzaktır. Kitaplar anlamını, değerler toplamını, sözler edimini vermektedirler. Bilirsin ve duyarsın.

Hayat, yaÅŸanır…

Terk edilmek deÄŸildir bu, baÅŸkadır. O an duyulan, aslında yaÅŸanmamış olandır. Kısa devreye kaçışır için. Artık diÅŸin, senin en karmaşık kümenin, bir asalı olmuÅŸtur, bildiÄŸin sayılardan. Sıkarsın ha sıkarsın…

İçin kararır , bir tünel açılır damarlarında, dolarsın ve taÅŸarsın. Sonra bir tren teÄŸet geçer raylardan, uçurtmalar yarıya iner ÅŸiirlerinde…

Can evine dokunur bu, sen istemeden. Kanatsız bir kuş kalkar yüreğinden, cümleler süzülür yanaklarına. Dalgalanırsın.

“Ölüm, densiz gelip, nedensiz götürmektedir…”

İşte ağlamanın, en çok koyanı da budur.