O kadar çok uzaklaşmışım ki doğduğum kıyılardan,her kulaçta yeni bir kayalığı yurdum sanıyorum,
ne kadar sürecek acaba geldiğim yerden geriye olan yolculuğum?
Yüzüm ona dönüktü.
Böyle durumlarda ne fırtınayı dinler insan nede kabaran denizin öfkesini.
Yalın daha bir kaba, göz daha keskinini görmeyi hedeflerdi.
Baştan aşağıya gerilmiş kaslar,
Yüz hatlarımız kayıp,
Düşüvermiş ardımızda bıraktığımız sularda.

“Kıyı.
Ben nasıl bir kıyıdan geldim ya da kıyıdan geldim mi, ya da dönüşü bulabilir miyim, görsem tanır mıyım onu bile bilmiyorum :/

Sanırım kayboldum .”

Hayır dedim kaybolmazsın sen. Ben seni aradığım sürece sadece bulunamayansın hepsi bu.
Hem Ben ana olandan uzaklaşıp babama yaklaştıkça bulacağımı varsayarak,
Her çıktığımda nefeslenmek için bir kayalığa, Belki Yeniden bir ada sanarak orayı,
Sonra daha da derin sulara dalarak,ardından
Hem zaten
Yanılgıda özümüzdedir yangı da
Tut ki yengide içindedir bunun, yenilgi de.
Ardından gelecekse gelir zaten boğulmak.
Hem sonra açılacak ilk yelken ile gidilecek yönü bilen ve tanıyanda sensin,
Rüzgar bizim için sadece bir umut,
Okyanus ise yaşam gibi, belki de gerçek olan

Algılardan notlar;

Elvan dedi ki:
“Sözüne söz süremem.Anlamına mana ekleyemem.Bir takdirlik mesafeden yakınına geçemem.Selamı yürekten bırakıp kıyılarına,okyanuslarda karşılaÅŸmanın dileÄŸini bırakıyorum cebine. Bırak Varsın ıslansın umutlar.Yakamoza serer kurutursun.”

Ela Dedi ki:
“ekleyecek bir ÅŸeyim yyok, bu satırların cebine koymuÅŸsun sen bizi :)
yüreÄŸine saÄŸlık ”